Sigurjón Þórðarson bróðir minn hefur aldrei þegið eyri, hvað þá heldur kaffibolla frá þessu fyrirtæki eða neinum tengdum því. 

Einu tengsl Sigurjóns Þórðarsonar alþingismanns við Baugsveldið eru þau að honum hafði orðið á að versla eittvað smáræði  í Bónus en það heyrði til algerrar undantekningar því góðu heilli var erfitt að falla í slíka freistni þar sem Baugsveldið náði ekki að teygja arma sína til Sauðárkróks. Ég er til vitnis um að bróðir minn beinir því viðskiptum sínum til Hlíðarkjörs og Kaupfélags Skagfirðinga.

BB þekkir sitt heimafólk og gerir því eðlilega strangari siðferðiskröfur til annarra.

Fulltrúalýðræðið er augljóslega stórgallað eins og best hefur komið fram í vanhelgu bandalagi stjórnmála- fjölmiðlunar og atvinnulífs. Það er nokkuð ljóst að kvótakerfi, einhverskonar lénskipulag, í sjávarútvegi hefði ekki verið samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Í þessu samhengi er umhugsunarefni að mikill meirihluti stjórnmálastéttarinnar skuli enn og aftur hugleiða lagaklæki til að sniðganga skýran vilja þjóðaratkvðagreiðslu um Æsseif.

Það er samt ágætt að einhverjir þingmenn hafi vit á rollum og hrossum. 

Til að hilma yfir þetta viljaleysi er líklega nauðsynlegt að fórna geithafri eins og gert var til forna.

Jón Bjarnason var nógu hrekklaus til að ganga í gildruna.

 Ríkisstjórnin hafði náð kosningu með því að  lofa að breyting yrði gerð á sjávarútvegsmálum, kvótann átti að afnema á 20 árum og afnema veðsetningar á óveiddum fiski. Þessu var ekki hægt að ná fram þannig að allir yrðu sáttir.

Nú hefur viðsjálverður ráðgjafi Jóns platað hann til þess að fresta öllum breytingum þar til hann verður níræður.  Þetta er ekki fallega gert, hvorki gagnvart Jóni né þjóðinni.